به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، روزهای جنگ همه ما اخبار نگرانکننده میشنیدیم. تصاویر خرابی و نگرانی ازدستدادن عزیزان، چیزهایی نیستند که بشود راحت از کنارشان گذشت. اما وسط این همه هیاهو، یک سؤال مهم پیش آمد: آیا جنگ فقط نوجوانها را میترساند، خانهنشین و منزوی میکند، یا چیز دیگری هم در درون آنها رقم میزند؟
بنابر روایت فارس، در مورد این موضوع، با هیئت علمی گروه مشاوره دانشگاه علامه طباطبایی، فهیمه فداکار گفتوگویی کردیم.
خیلی از ما فکر میکنیم جنگ برای رشد یک نوجوان، یک فاجعه تمامعیار است. شما چقدر با این دیدگاه موافقید؟
دکتر فداکار: «ببینید، من با این جمله که «جنگ فضا را برای نوجوانها سختترین و بدترین حالت ممکن میکند» یک مقدار مشکل دارم. دلیلش این است که نوجوانها برای ساختن هویتشان یک نیاز حیاتی دارند و آن هم حس «عاملیت» و «کنشگری» است. بگذارید ساده بگویم؛ تصور کن یک نوجوان میخواهد بگوید «من یک والیبالیست هستم». خب، صرفاً گفتن این جمله کافی نیست. او باید تجربه بازیکردن داشته باشد، لذتش را چشیده باشد، مهم است و خودش را عضو گروههای بزرگتری مثل ملتش میداند.
این شناخت جدید، او را به کنشگری میرساند. برای همین است که میبینید وسط خیابان اگر اتفاقی بیفتد و کسی کمک بخواهد، یک حس واقعی در نوجوانان ایجاد میشود برای این که اقدامی انجام دهند. انگار یک ضربه به آنها خورده، یک تکانی اساسی که آنها را از دایره محدود زندگی شخصیشان بیرون میکشد و در نسبت با مفاهیم بزرگتری مثل انسانیت، وطن و خانواده قرار میدهد. اینطوری است که نوجوان خودش را به معنای بسیار ریشهدار و جدیتری میشناسد. هرکسی ممکن است در پایان به یک جواب متفاوت برسد، اما آن سؤال مهم در او زنده شده و این از هر کلاس درسیای ارزشمندتر است.
جنگ را بهعنوان یک امر کاملاً نامطلوب برای مسیر رشد نبینید. درست است که سختی دارد، نگرانی دارد و کسی دوست ندارد عزیزانش را از دست بدهد. اما از آن طرف، این موقعیت مثل یک ضربه بیدارکننده عمل میکند که فرصت کنشگری، عاملیت و ساختن هویت واقعی را میدهد.»