صنعت پالایش ایران در ماههای گذشته یکی از حساسترین دورههای خود را تجربه کرده است. در جریان حملات نظامی اسفندماه بخشی از زیرساختهای نفتی و پالایشی کشور از جمله پالایشگاه لاوان و برخی تأسیسات ذخیرهسازی و انتقال فرآوردههای نفتی آسیب دیدند.
این حملات بخشی از زنجیره تولید، ذخیرهسازی و انتقال فرآوردههای نفتی را هدف قرار داد و بار دیگر نشان داد امنیت انرژی تنها به استخراج نفت خام وابسته نیست بلکه استمرار فعالیت پالایشگاهها، مخازن ذخیرهسازی، خطوط انتقال و شبکه توزیع سوخت، حلقههایی هستند که اختلال در هر یک از آنها میتواند کل زنجیره تأمین را تحت تأثیر قرار دهد.
در همان روزهای ابتدایی وزارت نفت و شرکت ملی پالایش و پخش با بسیج نیروهای عملیاتی تعمیرات اضطراری و تغییر آرایش شبکه توگرداندن CNG به سبد سوخت، ارتقای استاندارد خودروها، استفاده از خودروهای کممصرف و اصلاح الگوی مصرف، مجموعه اقداماتی است که میتواند بخشی از فشار وارد بر شبکه تأمین بنزین را کاهش دهد.
واقعیت این است که صنعت پالایش ایران توانسته در ماههای گذشته بخش مهمی از آثار حملات را مدیریت کند و اجازه ندهد عرضه سوخت با اختلال فراگیر روبهرو شود. اما واقعیت دیگری نیز وجود دارد که نمیتوان از کنار آن عبور کرد. امروز مسئله اصلی تنها ترمیم زیرساختهای آسیبدیده نیست بلکه شکافی است که هر روز میان تولید و مصرف عمیقتر میشود.