برای شگفتزده شدن از تخت جمشید لازم نیست سراغ پادشاهان و جنگهای هخامنشی برویم. کافی است به خود ساختمان نگاه کنیم؛ به سکویی عظیم که بخشی از کوه و بخشی ساخته دست انسان است، سنگهایی که بدون ملات کنار یکدیگر قرار گرفتهاند، شبکهای پنهان برای هدایت آب باران و تالارهایی که سقفشان بر ستونهایی نزدیک به ۲۰ متر ارتفاع قرار میگرفت. حدود ۲۵۰۰ سال گذشته، اما مهندسی تخت جمشید هنوز سؤالبرانگیز است: سازندگان آن با فناوری زمان خود چگونه چنین مجموعهای ساختند؟
۲۲ شهریور ۱۴۰۵ –
۱۳:۵۵
آنچه امروز در دامنه کوه رحمت در استان فارس میبینیم، تنها بقایای چند کاخ باستانی نیست. یونسکو تخت جمشید را یکی از بزرگترین محوطههای باستانشناسی جهان و نمونهای برجسته در معماری، شهرسازی، فناوری ساختوساز و هنر معرفی میکند؛ مجموعهای که ساخت آن از حدود ۵۱۸ پیش از میلاد آغاز شد و در دورههای بعد ادامه پیدا کرد.
اما یکی از عجیبترین ویژگیهای تخت جمشید پیش از آنکه اولین ستونش بالا برود شکل گرفته بود: زمینی که بناها روی آن قرار گرفتند.
