به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، زیارت جامعه کبیره، میراث گرانبهای از امام علیالنقی (ع)، سندی زنده و پویاست که هویت شیعه را در برابر طوفانهای فکری و سیاسی بیمه میکند. این زیارت با نگاهی تحلیلی و زبانی روان، پرده از لایههای پنهان گنجینه برمیدارد تا نشان دهد چگونه کلامی که قرنها پیش در سکوت سامرا رقم خورد، امروز هم چراغ راه پرسشهای فکری و نیازهای روحی نسل معاصر است.
بنابر روایت تسنیم، حجتالاسلام محمدجواد سالاری، استاد حوزه و پژوهشگر کلام اسلامی، در یادداشتی به اهمیت بازخوانی دقیق و عمیق زیارت جامعه کبیره به عنوان سندی مهم و سرنوشتساز پرداخته است.
نقشه راهی در سایه سنگین اختناق
دوران زندگی امام هادی(ع) روزگاری بود که حاکمان میکوشیدند جایگاه رهبران دینی را تار کنند. فشارهای امنیتی، محدودیتهای جغرافیایی و حتی حمایت از جریانهای افراطی که مرزهای اعتقادی را مخدوش میکردند، فضایی خفقانآور پدید آورده بود.
در چنین اتمسفری، امام هادی ( عَرَفَ إِمَامَهُ فَقَدْ مَاتَ مِیتَةً جَاهِلِیَّةً»؛ هر که امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلیت مرده است. این حدیث نبوی دقیقاً همان کلیدی است که جامعه کبیره با آن قفلهای ذهنی را باز میکند. شناخت امام پایه یک زندگی آگاهانه و هدفمند است که در هر عصری قابل تکرار است. وقتی انسان بداند که در کجای تاریخ ایستاده و چه کسی چراغ راه اوست، از سردرگمیهای فلسفی و بحرانهای معنا رها میشود و گامهایش استوارتر برمیدارد.
بیگمان، امام هادی (ع) را باید معمار خاموش اما تأثیرگذار نظام اعتقادی شیعه در دوران خفقان دانست. ایشان با کمترین امکان حضور اجتماعی، بیشترین ضربه را بر پیکره انحراف وارد کردند و زیارت جامعه کبیره را به عنوان تابلوی کاملی از امامت به جا گذاشتند. این سند هم تاریخ را روشن میکند و هم فردا را میسازد و تا زمانی که قلبها میتپند و خرد به دنبال حقیقت است، این زیارت نغمهای جاودانه در گوش زمان خواهد ماند.