به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، از دست دادن عزیزان که میتواند دوست، همسر، پدر و مادر یا یکی از اعضای خانواده باشد، تجربهای به شدت دردناک و آزاردهنده است که میتواند زندگی افراد را دستخوش تغییر و بالا و پایین کند.
انگار چیزی گم کرده باشد، مدام در هول و ولا و آشوب است. در همه آدمها به دنبال نشانی از «مادرش» میگردد. هر چیزی میبیند یاد او برایش زنده میشود. هر گوشه و کناری، خاطره و یادی از مادر را برایش تداعی میکند. مادری که برای او همه چیز و همه کس بود. حالا بدون او حالش بد است. ناامید و مایوس است. اما پایش را که در خانه ابدی مادر میگذارد، همه چیز فرق میکند، انگار حالا طوفانهای روحیاش آرام گرفتهاند و قوایی برای رویارویی با این دختر بیمادر ندارند! آرامش رویش را به سمت او کرده است. اینجا کنار مادر برایش بهترین جای دنیا است. اما زخمی که به دلش نشسته است، هیچ جوره ترمیم نمیشود، مگر با وجود مادر که آن هم شدنی نیست.»
از دست دادن عزیزان که میتواند دوست، همسر، پدر و مادر و یا یکی از اعضای خانواده باشد، تجربهای به شدت در: «شب جمعه برای ده نفر از دنیا رفتگان دعا کنید تا بهشت بر شما واجب شود.»
شتری که در خانه همه میخوابد!
وقتی جلب خیر و منفعت اُخروی در سطر اول خواستهها و اهدافمان قرار بگیرد و با سبک زندگیمان عجین شود، پیوسته به دنبال جلب منافع و خیرات و فاتحه باشد، این فرهنگ ادامه پیدا میکند و فرزندان و خانواده به این سمت و سو میروند و اگر ما یک روز از این دنیا رفتیم یک سنت حسنهای اتفاق میافتد که به خودمان هم میرسد.
این فرهنگی است که در یک جامعه اسلامی باید جاری شود. چراکه مرگ شتری است که روزی در خانه همهکس میخوابد و خواهی نخواهی ما هم گذشتگان فردا هستیم. پس چه خوب است که امروز تا هستیم با صلوات و فاتحه و خیرات و زیارت اهل قبور یادی کنیم از گذشتگان تا فردا نیز دیگران یادی کنند از ما و با دیدار آنها در اعمال و کردارمان تفکر و تامل کنیم.