اقتصاد۲۴- هوشنگ فروغمند اعرابی، پژوهشگر حوزه معماری و شهرسازی درباره گسترش سکونتگاههای اشتراکی و کوچکمتراژ و اثر آن بر فرهنگ شهری و روابط اجتماعی، گفت: وقتی شهرهای جدید بدون پیوند مؤثر با اقتصاد، اشتغال و زیرساختهای واقعی شکل گرفتهاند و هزینههای سنگینی نیز برای توسعه آنها صرف شده، طبیعی است که امروز با چنین بحرانی در الگوی سکونت روبهرو باشیم. در شرایطی که دیگر منابع و سرمایه کافی برای ارتقای کیفیت این شهرها وجود ندارد، بخش بزرگی از جمعیت همچنان ترجیح میدهند در کلانشهرها و مراکز اصلی اقتصادی باقی بمانند؛ چراکه فرصتهای شغلی، دسترسی بهتر به حملونقل، خدمات درمانی، شبکههای اجتماعی و امکانات شهری عمدتاً در همین مناطق متمرکز شده است.
او ادامه داد: به همین دلیل، کوچکمتراژ شدن اجباری و گسترش سکونت اشتراکی را میتوان یک نشانه هشدار برای آینده شهرها دانست؛ نشانهای که فقط به مسئله مسکن محدود نمیشود و میتواند بر ساختار اقتصادی و بازار مصرف نیز اثر بگذارد. وقتی یک واحد کوچک میان دو یا سه نفر تقسیم میشود، در عمل توان پرداخت اجاره آن واحد افزایش پیدا میکند و همین مسئله میتواند کف قیمت اجاره را در بازار بالاتر ببرد. به بیان دیگر، تقسیم هزینه میان چند نفر اگرچه در کوتاهمدت راهی برای بقا و حفظ امکان سکونت در شهر است، اما در بلندمدت ممکن است خود به عاملی برای افزایش قیمتها و تغییر رفتار بازار اجاره تبدیل شود.
او افزود: در نتیجه، این پدیده فقط یک تغییر در سبک زندگی نیست، بلکه بازتابی از بحران عمیقتر در سیاستگذاری شهری، توزیع امکانات و ساختار اقتصادی شهرهاست؛ بحرانی که اگر برای آن برنامهریزی نشود، میتواند به تشدید نابرابری شهری و کاهش بیشتر کیفیت زندگی در کلانشهرها منجر شود.