اینکه همین فضا در سینمای ایران نیز در قالب یک کمدی متکی بر آن نوستالژیها و شوخی با ماجرای آهنگهای اجباری داریوش اقبالی در تمجید شاه اینچنین میفروشد و ارائه چنین تصویرسازی در داخل نیز با همراهی متولیان فرهنگی و سینمایی کشور همراه میشود، برای هر آنکه دل در گرو این نظام داشته باشد، یک نگرانی جدی در پی خواهد داشت. اینکه سینمای ایران به ویژه فیلمهای انقلابی در رقابت با این کمدی، حرفی برای گفتن نداشتند، مساله دیگری است که به صورت مجزا به دلیل آن میپردازیم.
سینمای ایران در حالی روزهای پررونقی را پشت سر میگذارد که این اتفاق لزوماً خوشایند نیست، چون بخش عمده فروش سینمای ایران، در واقع حال و هوا و نمادهای دوره پهلوی دوم به تماشاگران به عنوان نوستالژی و شوخی با فضای آن دوره خاص است؛ مسالهای که نشان میدهد رویکرد جریان رسانهای طرفدار پهلوی با محوریت یکی از شبکههای ماهوارهای تا چد حد موثر بوده و برخی مسئولان فرهنگ نیز ناخواسته در زمین آن جریان بازی کردهاند.
به گزارش «تابناک»؛ سینمای ایران سال ۱۴۰۱ را با فروش چشمگیری آغاز کرد، اما همان گونه که «تابناک» پیش بینی کرده بود، بار عمده گیشه بر دوش فیلم «فسیل» بود؛ فیلمی که سازندگانش در ته از دوره پهلوی، چه عطشی نزد گروهی برای چنین نمادهایی به وجود آورده است.
اینکه همین فضا در سینمای ایران نیز در قالب یک کمدی متکی بر آن نوستالژیها و شوخی با ماجرای آهنگهای اجباری داریوش اقبالی در تمجید شاه اینچنین میفروشد و ارائه چنین تصویرسازی در داخل نیز با همراهی متولیان فرهنگی و سینمایی کشور همراه میشود، برای هر آنکه دل در گرو این نظام داشته باشد، یک نگرانی جدی در پی خواهد داشت. اینکه سینمای ایران به ویژه فیلمهای انقلابی در رقابت با این کمدی، حرفی برای گفتن نداشتند، مساله دیگری است که به صورت مجزا به دلیل آن میپردازیم.