به گزارش مجله خبری نگار، موضوع فرزندان مجرد و بالغی که در سنین بالا همچنان با والدین خود زندگی میکنند، در سالهای اخیر به یکی از پدیدههای مهم اجتماعی و روانشناختی در ایران تبدیل شده است. این موضوع طی سالهای اخیر نتیجه انتخاب فردی محسوب نمیشود و ترکیب پیچیدهای از عوامل اقتصادی، فرهنگی، ارزشی و ساختاری باعث فراگیری آن شدهاست. با اینحال در سطح فردی و روانشناختی، پیامدهای مهمی دارد که نیازمند بررسی دقیق است. بهتازگی سرپرست مرکز جوانی جمعیت وزارت بهداشت اعلام کرد: «تعداد مجردهای در سن ازدواج حدود ۱۶ تا ۱۷ میلیون نفر است. روند ازدواج در دهه اخیر نزولی بوده و هماکنون حدود ۴۷۰ هزار ازدواج در سال ثبت میشود، در حالی که پیشتر نزدیک به ۸۰۰ هزار بود». این روزها در بعضی از خانوادهها شاهد حضور فرزندانی هستیم که در سن ازدواج هستند یا سن مناسب ازدواج را رد کردهاند و در حالیکه معمولا به بلوغ کامل، استقلال فکری و مالی هم رسیدهاند، اما به دلایل مختلف در کنار والدین زندگی میکنند. در بیشتر موارد این همنشینی، مشکلات و تعارضهایی بین فرزندان و والدین به وجود میآورد که موجب برهمخوردن آرامش در خانواده و حتی بیحرمتی میشود. در پرونده امروز میخواهیم از جنبههای روانشناختی و جامعهشناسی به این موضوع و پدیده تقریبا نوظهور «فرزند بالغِ در خانه» بپردازیم و راهکارهایی را برای کاهش این تنشها مرور کنیم.