«بزرگ شدن در جایی که در آن بودم به من این امکان را داد، که چنین ذهن آزاد و خلاقی داشتهباشم. من منظره شگفتانگیزی برای بزرگ شدن داشتم. من همیشه بیرون بودم، پدر و مادرم همیشه دوست داشتند من بیرون بازی کنم. من تا 13 سالگی موبایل نداشتم. من همیشه کتاب میخواندم یا داشتم خانههای درختی میساختم. پدر و مادرم تا زمانی که میتوانستند بچه درون من را زنده نگهداشتند. من تا کلاس هفتم به بابانویل اعتقاد داشتم. تخیل من پرورش یافت و حالا میتوانم از آن در کارم استفاده کنم». این بخشی از نقلقولهای سیدنی سوئینی درباره بهرهای است، که از خلاقیت و تخبل بردهاست.