طبیعت زایندهرود را سه ماه باز کرد، مسئولان آیا میتوانند با مدیریت آن را یکساله کنند؟!
جوان آنلاین: با رسیدن دوباره آب به بستر زایندهرود که از پنجشنبه ۱۴ خرداد ۱۴۰۵ آغاز شده، اصفهانی که مدتها با بستر خشک و خاطره آب زندگی کرده بود، حالا نشانههای آشکار حیات را در چهره خود نمایان میکند. حضور مردم در حاشیه رودخانه، ازدحام آرام، اما پرشور کنار سیوسهپل و پل خواجو و جان گرفتن دوباره فضاهای عمومی، نشان میدهد؛ احیای زایندهرود برای اصفهان اتفاقی اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی است. استاندار اصفهان با اشاره به بازگشایی دریچههای سد زایندهرود و جاری شدن آب در بستر این رودخانه گفته که طبق برنامهریزی انجامشده، زایندهرود تا سه ماه آینده بهصورت متناوب جاری خواهد بود. با بازگشت آب، اصفهان میتواند دوباره به ویترین اصلی گردشگری ایران بدل شود. شهری که در آن، پلهای تاریخی تنها در آغوش آب معنای کامل خود را بازمییابند و اقتصاد گردشگری نیز دوباره به حرکت درمیآید.
زایندهرود مهمترین رودخانه فلات مرکزی ایران و یکی از عناصر بنیادین شکلگیری تمدن اصفهان است. نامش نیز از همین ویژگی میآید. رودی که میزاید، میرویاند و به سرزمین حیات میبخشد. این رودخانه در طول قرنها، هم تکیهگاه کشاورزی جلگه اصفهان بوده، هم پایه تقسیم سنتی آب، هم عامل شکلگیری محلهها، باغها، پلها و فضاهای شهری. در واقع اگر زایندهرود نبود، اصفهان نیز به شکل کنونیاش پدید نمیآمد.
برای مردم اصفهان، این رودخانه بخشی از هویت جمعی آنهاست. خشکی زایندهرود در سالهای گذشته تنها کمآبی به همراه نداشت، بلکه نوعی فرسایش روحی و اجتماعی نیز بر شهر تحمیل کرد. به همین دلیل، بازگشت آب در نگاه شهروندان به معنای بازگشت بخشی از آرامش، غرور و تعلق شهری است. زایندهرود، همزمان سفره کشاورزی را معنا میکند، حقابه تالاب گاوخونی را یادآور میشود و به شهر امکان نفس کشیدن میدهد.
آب جاری به شهر جان میدهد