نزدیک به نیمقرن پیش، زنان افغانستان حق رأی داشتند؛ اما امروز حتی حق خروج آزادانه از خانه را نیز ندارند.
به گزارش خبرنگار اجتماعی تابناک، زنان افغان در «فرایند محو و پاکسازی سیستماتیک» و خطرناکترین «عقب گرایی حقوقی زنان» در جهان قرار دارند. اکنون افغانستان برای بار دوم به خطرناکترین کشور برای زنان در جهان تبدیل شده است. دقیقاً ۶۱ سال پیش از امروز، زنان افغانستان طبق قانون اساسی سال ۱۹۶۴ این کشور، از حقوق برابر با مردان برخوردار شدند. این قانون به آنها امکان نظری انتخاب همسر، شغل و مشارکت سیاسی را داد.
همان طوری که لاله عثمانی،«بنیان گذار کمپین مبارزاتی نام من کجاست؟» میگوید: طالبان شاید تغییر نکرده باشند، اما زنان افغان قطعا تغییر کردهاند.
آنها می گویند ما مقاومت را از مادران و مادربزرگهایمان آموختیم. برخی از آنها در سال ۱۹۱۹، یک سال پیش از زنان آمریکا، حق رأی را به دست آوردند، و در سال ۱۹۶۴ نیز این حق را با مبارزهای سختتر تثبیت کردند؛ درحالی که زنان سوئیس تا سال ۱۹۷۱ برای کسب این حق منتظر ماندند. این نشان دهنده روحیهٔ مقاومت زنان افغان است.
دکتر حبیبه سرابی، نخستین زن افغان که به مقام شهرر میدان جنگ است.» وی ادامه میدهد:« حس میکنم فقط دو گزینه برای ما باقی گذاشتند. یا باید کشور را ترک کنیم و یا هم در داخل کشور بمیریم. به شما همواره تلقین میشود که هیچ ارزشی ندارید، این که فقط با یک اعلامیه/ فرمان میتوانیم از همه جا و همه چیز حذف تان کنیم؛ و این که شما همیشه طبقه دوم جامعه هستید.»
زنان افغانستان رهبران یک مبارزه هستند. زنان افغانستان و مقاومت آنها نباید نادیده و دست کم گرفته شود. آنها می گویند میکانیزم، معاهدات، کنواسیونهای حقوقی بین المللی اگر حال نتوانند محافظ زنان افغان باشند؛ پارۀ کاغذ بیش نیستند. مدام هم روی تیم تاکید دارند که حال وقت عمل است تا اپارتاید جنسیتی طالبان را در سطح بین المللی به عنوان جرم علیه بشریت بشناسند.