مطالعه جدید نشان میدهد که در حدود ۲۵۰ میلیون سال آینده، قارههای امروز میتوانند به یک توده زمین وسیع تبدیل شوند. این پژوهش نشان میدهد که گرمای شدید و خشکی گسترده ممکن است مناطق قابل زیست برای پستانداران را محدود کند و زندگی را به لبههای آن قاره سوق دهد.
زیر هر اقیانوس، پوسته زمین به صفحات تکتونیکی تقسیم شده که ورقههای عظیم سنگی هستند که هر سال فقط چند اینچ حرکت میکنند. هنگامی که پوسته اقیانوس سرد میشود، چگالی آن افزایش مییابد و در مناطق فرو رانش، شکافهای طولانی که یک صفحه به درون فرو میرود، غرق میشود.
آن لبه فرو رونده بقیه را نیز میکشد، بنابراین قارهها حرکت میکنند تا برخوردها زمین را به هم بدوزند و دریاچههای داخلی را از بین ببرند. با گذشت زمان، این چرخه پوسته، اقیانوسهای قدیمی را از بین میبرد و نقشههای جهان بیشتر بهصورت تصاویر موقت باقی میمانند تا مرزهای دائمی.