سالهاست که “استفاده از ظرفیت مازاد” در دانشگاه های دولتی تبدیل به بهانه ای برای افزایش پذیرش دانشجویان پولی شده است؛ انگار نه انگار که اگر پتانسیلی موجود است، میتواند به افزایش پذیرش دانشجویان دولتی هم تعبیر شود! ظرفیتی که چون هر ساله میلیاردها تومن به جیب دانشگاه ها میریزد، به شکل گیری پردیسهای بینالمللی منجر شده و به نوعی با خلق ظرفیتهای مازادِ جدید، با توسعه هم مواجه میشود!
بدین ترتیب وعده کاهش شهریههای دانشگاه آزاد به فاصله چند ماه رنگ میبازد تا رئیس جدید در اواسط بهار برای اجرایی شدن واطع پايين تر هم ناچيز است؛ جایی که بر اساس اعلام سازمان سنجش در می یابیم که امسال نزديك به 80 ظرفيت دانشگاه ها به دانشگاه هايي همچون پيام نور، غيرانتفاعي، شبانه و… اختصاص داشت كه دانشجويان در اين نوع دانشگاه ها ملزم به پرداخت شهريه هستند؛ موضوعی که نشان دهنده شرایط بد تحصیلات عالی بوده و نوید روزهای نا خوشایندی در آینده را می دهد.
شاید بد نباشد که بر اساس اصل سیام قانون اساسی [دولت موظف است وسائل آموزش و پرورش رایگان را برای همه ملت تا پایان دوره متوسطه فراهم سازد و وسائل تحصیلات عالی را تا سرحد خودکفایی کشور بطور رایگان گسترش دهد.]، شرایط بوجود آمده مورد بازبینی قرار گرفته و دست کم از نظر وجوه دریافتی و محل هزینه سامان بیابد.
