لنج باید برگردد؛ این قانون نانوشته زندگی صیادان جنوب است. اما اینبار بعضی لنجها هرگز به اسکله نرسیدند و بعضی صیادان، به جای تخلیه ماهی، با حساب خسارت و آیندهای نامعلوم روبهرو شدند. جنگ، راه دریا را برای بخشی از جامعه صیادی به مسیر زیان تبدیل کرده است؛ از شناور سوخته تا قایقی که ماههاست روی ساحل مانده است.
خانه ملت – محبوبه اشرفی پیمان؛ برای صیاد جنوب، پایان هر سفر دریایی یعنی برگشتن به اسکله؛ اما حالا بعضی صیادان دیگر منتظر برگشتن شناورشان نیستند. لنجی که باید بار ماهی را به ساحل برگرداند، سوخته یا در دریا آسیب دیده و سرمایهای که سالها برای آن جمع شده بود، از بین رفته است. چند روز پیش نیز دو شناور صیادی در آبهای هرمزگان هدف قرار گرفتند و شماری از صیادان جان خود را از دست دادند؛ اتفاقی که نشان میدهد خطر برای صیادان حتی هنگام کار روزمره در دریا همچنان ادامه دارد. خانه ملت در این گزارش، وضعیت صیادان و خسارتهای واردشده به جامعه صیادی جنوب در جریان جنگ را بررسی کرده است.
«مو دریا رو ول نمیکنُم؛ نون مو از همینه.» این جمله یکی از صیادان جنوب، تصویری از وضعیتی است که بسیاری از صیادان با آن روبهرو هستند؛ دریا برای آنها شغل و منبع درآمد خانواده است و از دست رفتن شناور، فقط از بین رفتن یک وسیله کار نیست؛ یعنی از دست رفتن امکان ادامه زندگی.
طبق اطلاعات واصله، در اسکله پنجپله بندرعباس دستکم ۳۰ شناور صیادی از بین رفته و در بنود عسلویه نیز ۱۰ شناور سوخته است. اما این تنها بخشی از خسارتهاست. مسعود بارانی، مدیرکل شیلات هرمزگان در گفت و گو با خانه ملت از آسیبدیدن حدود ۴۲۰ شناور صیادی در استان خبر میدهد.
خبرنگار: محبوبه اشرفی پیمان