به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، «زبان» این میراث ناملموس، نه تنها پلی برای ارتباط روزمره، که ظرفی زرین برای ذخیره و انتقال تجربههای تاریخی، باورهای دینی، آیینها و هنرهای یک ملت است.
بنابر روایت ایکنا، امروز نیز با وجود گردش روزگار و دگرگونیهای بسیار، این زبان دیرینهپا، در گستره «ایران فرهنگی» – از کرانههای رودِ سِند تا دامنههای قفقاز و از فرات تا جیحون – همچنان گویشورانی مشتاق دارد و طنین دلنشین آن در خانههای عاشقان شعر و ادب، پیوسته نوای جانافزایی میسراید.
در میان این همه ستایش از زبان، چه شورانگیزتر و چه ارزشمندتر، آنکه «امام و آقای شهید» انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله العظمی سیدعلی خامنهای، با نگاه عمیق و دلسوزانه خویش، «زبان فارسی» را آینه تمامنمای هویت ایرانی – اسلامی و رشته اتصال دین و فرهنگ این مرز و بوم دانستند. ایشان، که خود در وادی شعر، تخلص «امین» را برگزیدند، چنانکه بساطتِ عبارت و عمقِ معنا در سرودههایشان هویداست، در حقیقت «امین زبان و ادب فارل این وراثت فرهنگی به واسطه «زبان»، به درستی اتفاق افتاده است.
این موضوع، برای ملتی رخ داده است که زبانی دارد که در حدود ۱۱۰۰ تا ۱۲۰۰ سال از عمر زبان کنونیاش میگذرد. پیش از آن، در حدود هزار سال، دوره دیگری به نام «زبان پارسی میانه» را پشت سر گذاشته و پیش از آن، «فارسی دوره باستان» را گذرانده است. تمام تصورات و تحولات تاریخی و ادواری در این سه دوره سپری شده تا به دوره جدید که در حدود ۱۱۰۰ یا ۱۲۰۰ سال گذشته است، رسیده است. تمام اشکالات آن برطرف شده و زبان به پختگی و سختی کامل رسیده است.
در طول این ۱۱۰۰ سال، یا بیشتر یا کمتر؛ این «زبان» توانسته است محمل گنجینههای فراوانی از «ادبیات داستانی»، «هنر»، «فرهنگ»، «شعر»، «تاریخ» و «حماسه» باشد. زبانی که به این حد از پختگی و سختی رسیده است، بدون تردید میتواند فرهنگ را از نسلی به نسل دیگر منتقل کند. این امید وجود داشت و دارد که در صورت مراقبت، تا هزاران سال بعد، این «وراثت فرهنگی» و این میراث فرهنگی به نسلهای آینده نیز منتقل شود.
این نگاه را در بیانات رهبر شهید انقلاب اسلامی به وضوح میتوان دید و مشاهده کرد.