به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از سرویس دین و اندیشه ایبنا، مسعود تقیآبادی نوشت: کتاب «روانکاوی منفی برای مردگان زنده» در اصل در سال ۲۰۲۳ توسط انتشارات دانشگاهی پالگریو مکمیلان (Palgrave Macmillan) منتشر شده است؛ ناشری که در فضای مطالعات انتقادی، فلسفه قارهای و نظریه روانکاوی، نامی شناختهشده بهشمار میآید. حالا همین متن، با ترجمه مهرداد پارسا و تحت عنوان کامل «روانکاوی منفی برای مردگان زنده: بدبینی فلسفی و رانهی مرگ» در سال ۱۴۰۴ به فارسی منتشر شده و از طریق انتشارات «شوند» در دسترس خوانندگان قرار گرفته است.
در اینجا فقط با اضافه شدن یک کتاب تخصصی به قفسه روانکاوی مواجه نیستیم؛ با ورود یک زبان جدید برای حرف زدن از رنج روبهرو هستیم. زبانی که در آن «افسردگی»، «بیمعنایی»، «سوگِ امتدادیافته» و «فرسودگی» صرفاً نامهایی برای اختلالاتی قابل ترمیم نیستند، بلکه نشانههایی از منفیّتِ بنیادی زندگی انسانیاند.
جولی رِش با طرح مفهوم «رخواهد همواره امیدوار، تابآور و در مسیر شکوفایی فردی باشیم، آیا جایی برای اعتراف به اینکه گاهی واقعاً «حالِ خوب» ممکن نیست باقی گذاشتهایم؟ و اگر خودمان را در میان «مردگان زنده» این کتاب مییابیم ـ کسانی که روز را میگذرانند، کار میکنند، نقشهای اجتماعیشان را بازی میکنند، اما به نحوی درونی احساس میکنند چیزی در آنها مرده است، آیا حاضر هستیم بهجای جستوجوی نسخهای فوری برای بازگشت به زندگی، مدتی با خودِ این وضعیت، با این «مرگ در حیات»، صادقانه بمانیم و دربارهاش فکر کنیم؟ ا
گر پاسخی در کار باشد، شاید نه در کتابهای خودیار و دورههای انگیزشی، بلکه در گفتوگویی پیدا شود که چنین متنی به راه میاندازد؛ گفتوگویی میان امید و بدبینی، دین و روانکاوی، و میان انسانهایی که در سکوت روزمرهشان خود را به تعبیر جولی رِش «مردگان زنده» میدانند و در عین حال، هنوز به زحمت، خواندن و اندیشیدن را رها نکردهاند.
۲۱۶۲۱۶