در روزهای پایانی ماه صفر، شب که از راه میرسید، مسیرهای منتهی به حرم مطهر رضوی دیگر فقط گذرگاه زائران نبودند؛ زیرا در هر گوشه آن قصهای از خدمت و دلدادگی شکل گرفته بود.
در روزهای پایانی ماه صفر، شب که از راه میرسید، مسیرهای منتهی به حرم مطهر رضوی دیگر فقط گذرگاه زائران نبودند؛ زیرا در هر گوشه آن قصهای از خدمت و دلدادگی شکل گرفته بود. برپایی دیگهای بزرگ غذا، بخار چای و خادمانی که از روزها قبل خود را به مشهد رسانده بودند و بیوقفه میان زائران رفتوآمد میکردند، تصویری آشنا برای زائران و مجاوران ساخته بودند. تصویری که تداعیکننده خدمت مردم به مردم بود. در این میان، هر موکب نشانی از شهر و دیار خود را با خود آورده بود؛ از غذاها و خوراکیهای بومی گرفته تا پرچمها و نام شهدا. تکیه شهدای شهرستان جهرم یکی از این موکبهای خدمترسان بود. تکیهای که مردمانی از جنوب را در روزهای شهادت امام رضا(ع) به جوار حرم مطهر میآورد تا به نیابت از مردم جهرم، میزبان زائران امام رئوف(ع) باشند. جهرم، شهر لیمو و خرما و سرزمین عالمان مجاهد و مردان مقاومت، این بار بخشی از فرهنگ و میهماننوازی جنوب را به مشهد آورده است؛ جایی که سفرهای بزرگ برای زائران پهن میشود و خدمت، از آشپزخانه تا درمانگاه و از نماز جماعت تا دسته عزاداری امتداد پیدا میکند.