یک تجربه متناقض
روند انتشار ریمسترهای بد در طول دهه اخیر آنقدر سرعت گرفته که حالا کمتر کسی استاندارد مشخص و قابل انتظاری از یک ریمستر خوب دارد. استودیوی Aspyr اخیرا با ریمستر قسمت اول تا سوم بازیهای Tomb Raider، حسابی درخشید. بازیهایی که هر کدام از آنها بخشی از تاریخ پلیاستیشن و استودیوی سازنده آنها یعنی Core Design بودهاند. در ریمستر قسمت ۴ تا ۶ توم ریدر، یک تفاوت اساسی وجود دارد و آن هم این که این بازیها به مراتب ضعیفترین نسخههای توم ریدر در تاریخ محسوب میشوند. سوال اصلی اینجاست که آیا یک ریمستر کافی برای مدرنیزه کردن این سه بازی کافی است؟
ماجرای توم ریدر و بازیهای مدرناش مدتهاست که مورد بحث است. بعضیها میگویند که این بازیها در واقع بیشتر الهامگرفته از آنچارتد هستند تا این که به هویت اصیل توم ریدر وفادار باشند. اما نکته اینجاست که کریستال داینامیکس بیش از این که بخواهد از آنچارتد الهامگیری کند، کاربلد بودن خودش را با یک سهگانه دیگر قبل از آن به نمایش گذاشته بود. سه نسخه Legend، Anniversary و Underworld، همگی جزو کارهای تمیز و نسبتا بینقص کریستال داینامیکس پس از منحل شدن کور دیزاین محسوب میشوند. در این بین اما توم ریدر ۴ تا ۶ قطعا ضعیفترین نسخههای مجموعه محسوب میشوند که هیچ کسی آنها را گردن نمیگیرد.