پس از گذشت بیش از ۴۰ سال، رآکتور هسته ای بریتانیا هنوز در حال ثبت رکورد است. در تازه ترین دور آزمایش ها، رآکتور موسوم به Joint European Torus (JET) واقع در کولهام، آکسفوردشایر، در مجموع ۶۹ مگاژول انرژی را در طول پنج ثانیه آزاد کرد.
اگرچه این میزان تولید انرژی زیاد نیست، اما یک رکورد جهانی محسوب شده و نوید آینده ای از انرژی هسته ای برای تامین برق خانه های مردم را می دهد. JET که در اواخر دهه ۱۹۷۰ ساخته شد، حاوی پلاسمای چرخشی است که تا ۱۵۰ میلیون کلوین – ۱۰ برابر داغ تر از مرکز خورشید – داغ می شود. در چنین دمایی، اتم های هیدروژن به هلیوم تبدیل می شوند و انرژی پایدار را در فرآیندی آزاد می کنند که می تواند به سوخت های فسیلی پایان دهد.
JET کار خود را در سال ۱۹۸۳ آغاز کرد اما اکنون قرار است بازنشسته شده و در پایان دسامبر عملیات علمی خود را به پایان برساند. این تاسیسات انگلیسی که گفته می شود هزینه اجرای آن ۲۰ تا ۳۰ میلیون پوند در سال است، به عنوان پیش درآمدی بر رآکتور آزمایشی گرماهسته ای بین المللی (ITEبه هلیوم تبدیل می شوند، مقدار زیادی انرژی آزاد می کنند و این فرآیند را که به طور طبیعی در مرکز ستاره ها رخ می دهد، تقلید می کنند. با قطری در حدود ۲۰ فوت (۶ متر)، JET بزرگ ترین رآکتور همجوشی هسته ای در جهان نیست.
رآکتوری ساخت ژاپن که JT – ۶۰ SA نام دارد و اخیراً در ناکا در شمال توکیو روشن شده، یک ماشین شش طبقه با ارتفاع 15.2 ارتفاع و عرض 13.4 متر است.
JT – ۶۰ SA که به طور مشترک توسط اروپا و ژاپن ساخته و راه اندازی شده است، تا زمان تکمیل ITER در فرانسه، بزرگ ترین رآکتور همجوشی جهان خواهد بود.
راکتورهای کوچک تر دیگری نیز در حال ساخت و آزمایش هستند که از آن جمله می توان به ST۴۰ در آکسفوردشایر اشاره کرد که در مقایسه با سایر راکتورهای “دونات شکل” فشرده تر و کوچکتر است.
همجوشی یا فیوژن با شکافت (تکنیکی که در حال حاضر در نیروگاه های هسته ای استفاده می شود) متفاوت است، زیرا به جای شکافتن یک هسته (شکافت)، دو هسته اتمی را به هم جوش می زند. بر خلاف شکافت هسته ای، همجوشی هسته ای خطر حوادث فاجعه بار هسته ای – مانند آنچه در سال ۲۰۱۱ در فوکوشیما در ژاپن دیده شد – را ندارد و زباله های رادیواکتیو بسیار کمتری نسبت به نیروگاه های فعلی تولید می کند.