نسیم فرزین
در روزی که منچستریونایتد در یکچهارم نهایی لیگ قهرمانان ۱۹۹۹ مقابل اینتر قرار گرفت، روی کین با بیتوجهی به ترفندهای روانی حریف، نشان داد که در زمین فوتبال، هیچ چیزی به اندازه بازی برایش اهمیتی ندارد.
به سختی میتوان بازیکنی در تاریخ فوتبال یافت که ترکیبی از اراده، اقتدار و جاهطلبی روی کین را در خود داشته باشد. کاپیتانی که نهتنها در زمین بازی، بلکه در رختکن، تمرین و حتی لحظات قبل از سوت آغاز مسابقه، استانداردی تازه برای تعهد و حرفهایگری تعریف کرد.
او همان بازیکنی بود که تیمی پرستاره چون منچستریونایتدِ سر الکس فرگوسن را با روحیه جنگندگیاش به قهرمانی رساند؛ و همان کسی که لحظهای ساده اما ماندگار را در تاریخ فوتبال رقم زد: دست ندادن با رونالدو و دیگو سیمئونه.
هر روز، استاندارد جدیدی وجود داشت. من همیشه فکر میکردم حرفهای و متعهد هستم، اما در مقایسه با روی کین، هیچ نبودم.
