اقتصاد۲۴– همه آنچه که طی این چند هفته در هفت تپه گذشت مانند سکه دو رو داشت؛ یک رو ادامه مقاومتی بود که از دو سال پیش کارگران این مجتمع آنرا برای اعاده این مجتمع و لغو خصوصی سازی آن آغاز کرده بودند و روی دیگر احتمال نسق گرفتن از ظرفیت اجتماعی بود که در جریان شکل گیری این اعتراض به وجود آمده بود.
مثلی هست که میگوید قوم و خویش شاید گوشت یکدیگر را بخورند، اما استخوان همدیگر را دور نخواهند ریخت؛ این مثل که میتواند در رابطه با هفت تپه و واقایع اخیر مرتبط به آن کارکرد داشته باشد اشاره دارد به محرز بودن یک حداقل حس تعصب و وفاداری که اعضای یک گروه نسبت به یکدیگر دارند.
برای درک بهتر باید به یاد داشت که در ماجرای خصوصی سازی هفت تپه سروکله خریدار و کارفرمای خلع ید شده هفت تپه از کجا پیدا شد؟ موجزترین پاسخی که برای این پرسش میتوان سراغ داشت چیزی نیست الا اینکه کارفرمای خلع شده هفت تپه یکی از همان اقلیت برخوردار و صاحب نفوذ که در عرصه اقتصاد ایران خودی محسوب میشوند؛ جماعت کوچکی که اغلب از جنجالهای سیاسی دورند و به لطف برخورداری از ارتباطات خاصشان شبکهای در اقتصاد ایران تشکیل داده اند و کنترل آنرا در دست دارند.