ضعف کاریابیها و متصل نشدن آنها به مراکز صنعتی آموزشی، اشتغال از مسیر کاریابی را در ایران محدود کرده است؛ در حالی که بخش قابل توجهی از نیاز بازار کشورهای توسعه یافته به نیروی کار جدید، توسط کاریابی ها ارجاع داده می شود.
یافتن شغل در ایران میانهای با دفاتر کاریابی ندارد و آنگونه که آمارها نشان میدهد در خوشبینانهترین حالت، سالانه کمتر از ۵ درصد شاغلان جدید از مسیر کاریابیها به بازار کار متصل میشوند؛ درحالیکه در کشورهای توسعهیافته بیش از ۵۰ درصد نیروی کار توسط دفاتر مشاوره شغلی و کاریابیها به بازار کار متصل میشوند.