محبوبه بیات- شامگاه چهار شنبه ۲۴ مرداد 1398، آئین نکوداشت هنرمند پیشگام طراحی لباس تئاتر و اپرا “ادنا زینلیان” و رونمایی از اولین نشان طراحی لباس صحنه ایران، به همت “مؤسسه فرهنگی و هنری رادنواندیش”در تالار وحدت برگزار شد.
در این شب به یادماندنی، هنر در هنر در هم آمیخت تا بر روی صحنه نمایش، اندیشهای نو خلق شود. گویی، پروانههای باغ ذهن، چشمههای غزل را با گلبرگهای آبی صحنه به رقص درآوردند و حریر سبز مخملی را به اپرای عشق و برادری در خاطرهها به یادگار گذاشتند.
بخش اول برنامه معرفی ادنا زینلیان بود. او از کودکی تلاش کرده است تا شبیه مادرش باشد، چه از لحاظ هنری و چه از لحاظ مرام معلمی… هر چی از نقاشی یاد گرفته در خیاطی به کار برده تا جامهای نو بر دامن خیال بازیگر بیاراید.
زینلیان گفت: «یکی رو می خواهی بشناسی برو جای پایش را در دیگران بگرد. اگر من بتوانم جای پایی از خود بگذارم، تعهدم را به عنوان یک انسان انجام دادهام. مهم بودن در چه چیزی است؟ اینکه این همه سال تدریس می کنم! یا اینکه چند تا استاد دانشگاه، شاگرد من بودند…».
ای بانوی خالق نقش و نگار!
جذابیت الوان اطلسی را
چه ساده و بیریا، با خلوص ناب دِلت ترسیم میکنی
گویی، شیرینی لبخند دیگران را
هر لحظه
به احساس آرام خودت، پیوند میدهی
مرزی برای عرصه هنرت نیست
در میان انبوه نگاهها و نظرها
هر از گاهی
عاشقانههایت را به میزبانی صحنه هنر نمایش دعوت میکنی
و کرشمه زندگی را در مکتب طراحی حریر و مخمل، به نمایش میگذاری
و همه چیز را به صمیمیت آغشته میکنی