صنعت هوانوردی کشور در سال جاری با پدیدهای به نام «تولد ایرلاینهای کوچک» روبهرو شده است؛ شرکتهایی که با حداقل ناوگان و حداکثر ادعا، مجوز بهرهبرداری (AOC) میگیرند، اما در میدان عمل، چیزی جز تأخیرهای نجومی، نقص فنی و تنزل کیفیت کترینگ برای مسافران به ارمغان نمیآورند و حالا پرسش اینجاست که چرا سازمان هواپیمایی کشوری بهجای نظارت اداری، جرئت «بازآدیت میدانی» و «جراحی ساختاری» این شرکتها را ندارد؟
به گزارش سرویس اقتصادی تابناک، مشکل اصلی از جایی شروع شد که گویا در نگاه سازمان هواپیمایی، صدور مجوز یا AOC پایان کار است، نه آغاز یک نظارت سختگیرانه و ایرلاینهای تازه تأسیسی مانند فلای کیش، نسیم ایر و مهر کیش که ویترین خود را در مسیرهای پردرآمدی چون کیش پهن کردهاند درحالی که باید بدانند که داشتن مجوز کاغذی تضمینکننده ایمنی نیست.
وزارت راه و شهرسازی و همچنین سازمان هواپیمایی، باید پاسخ دهند که چرا «آدیتهای دورهای» و «بازآدیتهای سرزده» را به یک الزام قانونی و شفاف برای تمدید مجوز تبدیل نمیکنند؟ و شرکتی که نتواند در عملیات روزمره، استانداردهای فنی، نظام تعمیر و نگهداری و سلامت کترینگ خود را ثابت کند، چرا باید همچنان در آسمان ایران جولان دهد؟ چراکه درحال حاضر وجود شرکتهایی که با ۲ یا ۳ فروند هواپیما که نیمی از آنها هم غالبد که نظارت سازمان هواپیمایی نباید به «بررسی اسناد پشتمیزنشینی» محدود شده است و تا زمانی که بازرسان سازمان بهصورت ناشناس و میدانی، از کترینگ گرفته تا آشیانههای تعمیراتی را شخم نزنند، این وضعیت اصلاح نخواهد شد.
به گزارش تابناک ، توسعه هوانوردی به معنای زیاد کردن تعداد تابلوهای شرکتها نیست؛ بلکه به معنای ارتقای ظرفیت صندلی و ایمنی پرواز است درحالی که وزارت راه و شهرسازی باید تعارف را با مالکان ایرلاینهای کوچک کنار بگذارد و نسبت به ادغام شرکتهای زیر ۱۰ هواپیما و پیوند زدن تمدید مجوز به «آدیتهای واقعی» اقدام کند، اما تنها راه خروج از این آشفتگی این است که کل آسمان ایران، به نظارتی نیاز دارد که به جای «بلهقربانگویی» به سرمایهگذاران، به «حقالناس» و ایمنی جان مسافران وفادار باشد.