جالب و امیدوارکننده بود. نوجوانها و جوانها بیش از همه سؤال میپرسیدند: «ما چه کار میتوانیم بکنیم»، همین پرسش، نشانه زنده بودن حس تعلق است.
جوان آنلاین: آسیب دیدن مساجد، تنها خسارت به یک ساختمان نیست، ضربه به روح محله، انسجام اجتماعی و حافظه عاطفی مردم است. این حادثه هم چالشی برای جامعه و هم فرصتی برای تقویت همدلی و مسئولیتپذیری نسل جدید به شمار میرود. حجتالاسلام والمسلمین علی وثوقی، کارشناس مذهبی و امام جماعت که در دل حوادث و اغتشاشات اخیر حضور داشت و نقش فعالی در مواجهه با مدیریت شرایط و حفظ آرامش ایفا کرد، میگوید: «مسجد فقط متعلق به یک محله نیست. اگر چراغ مسجدی خاموش شده، روشن کردن دوباره آن، مسئولیت جمعی ماست.»
وقتی خبر آتشسوزی مساجد را شنیدید یا سوختن آن را دیدید، چه حسی داشتید؟
راستش را بخواهید، ابتدا مثل یک خبر معمولی از کنار آن نگذشتم. برای من، مسجد فقط محل کار یا مسئولیت اداری نیست، بخشی از زندگی است. وقتی تصویر مسجدی سوخته را دیدم، حس کردم خاطره جمعی مردمی زخمی شده است.
چه احساسی بر جمع حاضر غالب بود؟
اندوهی همراه با نگرانی. اندوه برای حرمت شکسته شده، نگرانی برای خلئی که در دل یک محله ایجاد میشود. مسجد که آسیب میبیند، گویا ریتم زندگی محله دچار اختلال میشود.
این «اختلال در زندگی محله» یعنی چه؟
یعنی جایی که مردم برای آرامش، گفتوگو، یادگیری و حتی حل اختلافات به آن رجوع میکردند، ناگهان غایب میشود. مسجد، حافظه عاطفی محله است.
در ایجاد حس مسئولیت برای ترمیم و بازسازی مساجد سوخته آن را چگونه مطرح کردید؟
با ادبیات گلایه یا خشم نه، بلکه بیشتر درباره مفهوم «همدلی» صحبت کردم. اینکه اگر مسجدی حتی دور از ما آسیب دیده، واکنش ما فقط تأسف نباشد و به مسئولیت تبدیل شود.