اگرچه روسیه عموماً با ایده یک ایران دارای سلاح هستهای مخالفت کرده است—مسکو تهدیدهای ایران برای خروج از معاهده منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT) را محکوم کرده است—اما مسکو با مهارت از موقعیت برجسته خود در سازمان ملل و نزدیکی به ایران بهعنوان ابزاری برای مذاکره در روابطش با غرب استفاده کرده است.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «فروم بین المللی خلیج فارس» در مقالهای به بررسی روابط ایران و روسیه بعد از جنگ ۱۲ روزه پرداخته که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
عملیات نظامی (تجاوز) ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران که با حملات آمریکا به تأسیسات هستهای ایران در ۲۲ ژوئن به پایان رسید، روسیه را در موقعیت ژئوپلیتیکی نامطلوبی قرار داده است.
مسکو پیشتر با سقوط بشار اسد در سوریه در دسامبر ۲۰۲۴ یکی از حیاتیترین شرکای استراتژیک خود را از دست داده بود. در صورتی که با یک ایران ضعیفتر شریک باشد، مسکو میتواند با چالشی بسیار بزرگتر در توانایی خود برای تأثیرگذاری بر تحولات خاورمیانه مواجه شود.
یک شریک نزدیک، نه متحد
با توجه به شکاف روسیه با اتحادیه اروپا و ایالات متحده بر سر اوکراین، مسکو به شدت نیاد تفاوت در ادراک تهدید احتمالاً مانع از آن میشود که ایران و روسیه روابط دوجانبه خود را به یک اتحاد رسمی تبدیل کنند، اما هر دو درک میکنند که یک اتحاد، فضای مانور آنها را محدود خواهد کرد.
با این حال، روسیه وضعیت ایران را با دقت دنبال میکند، زیرا یک جمهوری اسلامی واقعاً تضعیفشده، همراه با سقوط رژیم اسد و تحقیر محور مقاومت، میتواند موقعیت منطقهای آن را تضعیف کند.
در عین حال، فرصتهای ناشی از تغییرات در اتصال اوراسیا همچنان در محور همگرایی بلندمدت این دو شریک قرار دارد. شاید همکاری روسیه و ایران در قفقاز جنوبی برجستهترین جنبه شراکت آنها در آینده باشد، زیرا این دو کشور برای پیشبرد اهداف مشترک در منطقه خود همکاری میکنند.