در حالی که برخی مقامها همچنان از مدیریت، مصلحت و ضرورت سخن میگویند، در روستاهایی که بقای کسبوکار، بومگردی، فروش محلی و حتی ارتباط ساده روزمره به اینترنت گره خورده، واقعیت چهرهای بهمراتب خشنتر دارد.
اینجا قطع اینترنت فقط اختلال در یک ابزار نیست؛ عقبراندن مردمی است که تازه به مسیر اقتصاد دیجیتال و ارتباط پایدار پا گذاشته بودند و اکنون بار دیگر در وضعیتی رها شدهاند که بسیاری آن را پرتاب به جهانی شبیه غارنشینی تعبیر میکنند.
در روزهایی که هنوز گردبار محدودیتهای اینترنت از هوای اجتماعی کشور کنار نرفته، سخنان تازه عبدالکریم حسینزاده، معاون رئیسجمهور، بار دیگر توجه افکار عمومی را به یکی از عمیقترین بحرانهای ارتباطی و معیشتی سالهای اخیر جلب کرده است. بحرانی که برخلاف ظاهر فنی و امنیتیاش، در لایههای زندگی مردم رخنه کرده و اثراتش مستقیم بر میز غذای خانوادهها، آینده شغلی جوانان، جریان گردشگری و اقتصاد خرد نشسته است.