امروز روز سینما ست، روز یک عزیز دوست داشتنی که به او پناه میبریم تا بر پرده نقرهای اش نقش خیال را بر تار وپود واقعیت گره بزنیم.
«وقتی هنوز شخصیتهای یه فیلم تو ذهنت زندهن و دارن نفس میکشن، میتونی روی پرده به چشمهاشون خیره بشی. میتونی باهاشون حرف بزنی. میتونی سرنوشتشون رو تغییر بدی. اینطوری میتونی واقعیت رو به شکل خواب و رویا بازسازی کنی.» این دیالوگ پسر عشق سینمای فیلم «اینجا بدون من»، شاید ملموسترین تعریف از جادوی سینما باشد.