به گزارش بولتن نیوز ، توفیق وحیدی آذر: حیدربابا ایلدیریملار شاخاندا
سئللر سولار شاققیلدییوب آخاندا
قیزلار اوْنا صف باغلییوب باخاندا
سلام اولسون شوْکتوْزه ائلوْزه !
منیم دا بیر آدیم گلسین دیلوْزه
این سطور آغازین منظومه ای بزرگ در خاورزمین است که به تصویر پردازی زندگی با ترسیم صحنه ای از ایلدیریم همان صاعقه و روان شدن سیل در روستا و به تماشا ایستادن دخترکان به عبور سیل می پردازد ……… شاعر به شوکت مردمان و ایل سلام می فرستد تا اسم او هم بر زبان ها جاری شود !
حیدربابا ، کهلیک لروْن اوچاندا
کوْل دیبینن دوْشان قالخوب قاچاندا
باخچالارون چیچکلنوْب آچاندا
بیزدن ده بیر موْمکوْن اوْلسا یاد ائله
آچیلمیان اوْرکلری شاد ائله
شهریار از پرواز کبک ها و فرار خرگوش ها از زیر بوته ها و رستن گل ها می گوید و باز از امکان به یاد آوردن خاطرش می گوید تا دل های پژمرده و ناشکفته شاد شوند !
بایرام یئلی چارداخلاری ییخاندا
نوْروز گوْلی ، قارچیچکی چیخاندا
آغ بولوتلار کؤینکلرین سیخ گوید ، از بارش باران از ابر سفید با تعبیر پیراهن سفیدی که چلانده می شود و …………………. می نویسد
او حیدر بابا کوه پای روستا را که سال ها ناظر بر روستا بوده و از پایش “چای ” روان است مخاطب قرار می دهد و …. آرزوهای پاک را برای سرسبزی و پرآبی برای چشمه های جوشانش که همانا میهن و سرزمین و همانا زمین است، می کند !
حیدربابا ، گوْن دالووی داغلاسین !
اوْزوْن گوْلسوْن ، بولاخلارون آغلاسین !
اوشاخلارون بیر دسته گوْل باغلاسین !
یئل گلنده ، وئر گتیرسین بویانا
بلکه منیم یاتمیش بختیم اوْیانا
او می گوید خورشید تنت را گرم کند ، رخسارت خندان شود و چشمه هایت اشک آب بریزند ، تا کودکان سرزمین دسته های گل ببندند و به باد بسپارند تا بخت خاموش “شاعر” همانا انسان بیدار شود