روزی که زنجیر‌ها شکستند

ادبیات دفاع مقدس، و به‌ویژه ادبیات اسارت، وظیفه‌ای خطیر بر دوش دارد: حفظ و روایت این خاطره‌های گرانبها برای نسل‌هایی که جنگ را ندیده‌اند. این آثار نه‌فقط اسناد تاریخی، بلکه درس‌نامه‌هایی از ایمان، ایستادگی و عزت‌اند

ادبیات دفاع مقدس، و به‌ویژه ادبیات اسارت، وظیفه‌ای خطیر بر دوش دارد: حفظ و روایت این خاطره‌های گرانبها برای نسل‌هایی که جنگ را ندیده‌اند. این آثار نه‌فقط اسناد تاریخی، بلکه درس‌نامه‌هایی از ایمان، ایستادگی و عزت‌اند

جوان آنلاین: ۲۶مرداد برای مردم ایران تنها یک تاریخ در تقویم نیست؛ روزی است که در آن، دروازه‌های اردوگاه‌های عراق یکی‌یکی گشوده شد و مردانی که سال‌ها در بند دشمن بودند، به آغوش وطن بازگشتند. خیابان‌ها پر شد از بوی خاک جبهه، از اشک شوق مادران و از لبخند پدرانی که قامت‌شان در سال‌های انتظار خم شده بود. این روز، روز آزادی «آزادگان» است؛ همانانی که نه زنجیر اسارت توانست ایمان‌شان را بگیرد و نه شکنجه‌های بعثی، عزم‌شان را بشکند. 
آزادگان، سفیران صبر و پایداری‌اند؛ کسانی که سال‌های طولانی دور از وطن و خانواده، در اردوگاه‌های بعثی با کمترین امکانات و سخت‌ترین شرایط زیسته‌اند، اما روح‌شان را نفروخته‌اند. ۲۶مرداد یادآور روزی است که این مردان و زنان سربلند، پس از تحمل شکنجه‌ها و محرومیت‌ها، دوباره خاک وطن را بوسیدند. 

ادبیات دفاع مقدس، و به‌ویژه ادبیات اسارت، وظیفه‌ای خطیر بر دوش دارد: حفظ و روایت این خاطره‌های گرانبها برای نسل‌هایی که جنگ را ندیده‌اند. این آثار نه‌فقط اسناد تاریخی، بلکه درس‌نامه‌هایی از ایمان، ایستادگی و عزت‌اند. در میان ناشران فعال این حوزه، انتشارات سوره مهر سهمی پررنگ در ثبت این حماسه‌ها دارد. این ناشر با انتشار مجموعه‌ای ارزشمند از خاطرات آزادگان، امکان شنیدن روایت‌هایی بی‌واسطه و عمیق را برای خوانندگان فراهم کرده است. 
آنچه در ادامه می‌آید، مروری بر ۵ نمونه شاخص از این آثار است؛ کتاب‌هایی که هر یک به‌تنهایی سندی از تاریخ و فرهنگ مقاومت ایرانیان در سال‌های جنگ تحمیلی‌اند. 

پایی که جاماند- درس‌های حفظ عزت و ایمان

پایی که جا ماند – یادداشت‌های روزانه در دل اردوگاه اثر سیدناصر حسینی‌پور، روایتی مستقیم و بی‌پیرایه از سال‌های اسارت در اردوگاه‌های عراق است. این کتاب، بر پایه یادداشت‌هایی نوشته شده که نویسنده در همان روزها، پنهانی و با خطر بسیار، در لابه‌لای کاغذ‌ها و دفترچه‌های کوچک ثبت کرده است. 
مزیت «پایی که جا ماند» در بی‌واسطه و به لحظه بودن آن است. خواننده حس می‌کند در همان موقعیت ایستاده، صدای شلاق‌ها و فریاد‌های دشمن را می‌شنود و بوی خاک و رطوبت آسایشگاه را حس می‌کند. این روایت، از خشونت سربازان بعثی تا لحظات کوتاه امید و همدلی میان اسیران، را با جزئیاتی ملموس بازگو می‌کند. 

منبع  : جوان آنلاین

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *