به گزارش خبرآنلاین روزنامه کیهان نوشت:14 روز از نهائی شدن و امضای الکترونیکی تفاهمنامه ۱۴بندی اسلامآباد میان ایران و رژیم تروریستی آمریکا میگذرد؛ سندی که
۲8 خرداد ۱۴۰۵ قطعی شد و با هیاهوی رسانهای غرب و گزارشهایی از امضای همزمان رئیسجمهور آمریکا در کاخ ورسای همراه بود. در آغاز این مسیر، قرار بود تیم دیپلماسی در امتداد میدان حرکت کند و با تکیه بر پیروزیهای خیرهکننده نیروهای مسلح، دستاوردهای سختافزاری را در میز مذاکره تثبیت و نقد کند.
اما امروز با مرور دقیق اخبار و تحولات دو هفته گذشته، واقعیت تلخ دیگری رخ نموده است؛ واقعیتی که نشان میدهد خوشبینی افراطی به طرف متجاوز و تروریست، بار دیگر دستاندازهایی را پیش روی منافع ملی قرار داده است.
این یادداشت تفاهم ۶۰ روزه که بر «خاتمه فوری و دائمی عملیات نظامی» و «بازگشایی شاهراه تنگه هرمز» تاکید دارد، حاوی تعهدات متقابلی بود که طبق آن، دغلبازان واشنگتن نیز مکلف به اجرای فوری و بدون قید و شرط آنها بودند. ه از هویج توهمی آزادسازی داراییهای بلوکهشده و وعدههای اقتصادی کاغذی به عنوان کاتالیزور، برای رسیدن به هدف اصلی یعنی خلع ید تدریجی و حاکمیتزدایی از ایران در تنگه هرمز و فرسودگی توان دفاعی و هستهای.»
آمریکاییها استاد عملیات در «منطقه خاکستری» هستند. جایی که با نقضهای نرم، تفسیرهای یکجانبه، اعمال فشارهای موازی و لفاظیهای سایبری-نظامی، بدون اعلام جنگ رسمی، روح یک توافق را ذبح میکنند.
در حالی که ما طبق بند ۱۳، شرط ادامه مذاکرات را «اجرای بندهای ۱، ۴، ۵، ۱۰ و ۱۱» قرار داده بودیم، تیم دیپلماسی با وجود این همه نقض آشکار، مذاکرات را تحت عنوان غلطانداز «نشستهای فنی» در سوئیس متوقف نکرده است؛ اقدامی که به طرف پیمانشکن اجازه میدهد میان امتیازات دریافتی در شاهراه دریایی و انجام تعهداتش شکاف عمیق ایجاد کند.
17302