روزنامه خراسان نوشت:
*دولت جمهوری اسلامی بنا به هر دلیل و مصالحی بارها با آمریکا از اواخر دولت احمدینژاد تا دولت روحانی و شهید رئیسی و پزشکیان مذاکره کرده و رهبران انقلاب هم هیچوقت اصل هر نوع مذاکرهای را حرام مطلق اعلام نکردهاند.
*ما میتوانیم، با زمان مذاکره، با اعضای تیم مذاکرهکننده و یا نحوه و روش مذاکرات، محتوا و موضوعات و ترتیبات مذاکرات، هدف تاکتیکی و راهبردی از مذاکرات، یا مطلق تکیهکردن به مذاکرات، یا طرف مقابل مذاکرهکنندگان ما، یا مأموریت مذاکرهکننده، ترجیح یک سیاست و ابزار دیگر به نسبت مذاکره و… موافقت، مخالفت و یا نقدهایی داشته باشیم.
*هر موضوعی که محل نقدمان باشد، نوع و محتوای نقدمان هم متفاوت میشود. مثلاً زمان مذاکرات؛ طبیعی است که مذاکرات هستهای دهه ۹۰، با مذاکرات خاتمه جنگ در روزهای اخیر تفاوتهای منفی و مثبت دارد، آن در زمان صلح و گسترش تحریمها علیه ایران بود و این در زمان جنگ، شرایط ویژه تنگه هرمز و همزمان ترکیب آن با محاصره دریایی و تحریم از طرف آمریکاست؛ بنابراین محتوای دو مذاکره فوق نیز با هم تفاوتهایی دارد، مذاکرهکنندگان هم با هم تفاوت دارند. عمده خطا و انحرافات در نقد نیز از همین عدم تفکیکها و نادیدهگرفتن آن ها شکل میگیرد.
* باید الگو و چارچوبهای ابراز نقد خود را مشخص کنیم. چارچوب الگوی یک نقد صحیح از طرف ولی جامعه مشخص شده و بارها نیز گفته شده است؛ منصفانه باشد، تخریبی نباشد، هوشمندانه باشد، مسائلnt(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();