روزنامه جوان نوشت: راهپیماییها و اجتماعات مردمی را نباید صرفاً یک تجمع خیابانی تلقی کرد. این اجتماعات در واقع نمایش عمومی قدرت ملی هستند.
به همین دلیل است که دشمن از این اجتماعات نگران است. نگرانی اصلی دشمن تعداد افراد حاضر در خیابان نیست. نگرانی او تصویری است که از این حضور شکل میگیرد. دشمن میداند تا زمانی که این پیوند میان مردم و نظام سیاسی حفظ شود، فشارهای خارجی نمیتواند به اهداف نهایی خود برسد. تحریمها زمانی مؤثر میشوند که سرمایه اجتماعی تضعیف شده باشد. عملیات روانی زمانی نتیجه میدهد که اعتماد عمومی آسیب دیده باشد. فشارهای سیاسی زمانی کارآمد میشوند که جامعه دچار شکاف و چنددستگی شده باشد.
به همین علت، راهبرد دشمن نیز تغییر کرده است. زمانی تلاش میکرد مردم را از صحنه خارج کند. امروز تلاش میکند مردمی را که در صحنه حضور دارند، در برابر یکدیگر قرار دهد. هدف جدید، کاهش جمعیت حاضر در اجتماعات نیست؛ هدف، شکستن کارکرد این اجتماعات است. اجتماعاتی که باید نماد وحدت باشند، به میدان اختلاف تبدیل شوند. راهپیماییهایی که باید نمایشگر انسجام ملی باشند، به بستری برای منازعه داخلی تبدیل گردند. این همان نقطهای است که قدرت ملی را از درون دچار فرسایش میکند.
برای تحقق این هدف نیز از هر موضوعی میتوان بهره گرفت. موضوع مهم نیست. کارکرد آن مهم است. یک روز مسئله فرهنگی بهانه میشود. روز دیگر مسئله اقتصادی. زمانی اختلافات سیاسی. زمانی موضوع انتخابات. زمانیntainer.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();
