۱۴۰۵/۰۴/۱۱
چرا هربار که سرمایهی بزرگ اجتماعی، یعنی در یک کلام: مردم، با تجمیع انرژی ذاتی و لایزال خود، کشور را از گذرگاههای سخت عبور میدهند، قلیلی پر سر و صدا بر این کالای نفیس چوب حراج میزنند؟
روزنامه اطلاعات نوشت: آیا دست داشتن و تملّک دو اهرم، یعنی رسانه و پول، کافیاست تا در بحبوحههای حماسههای مردمی در حفظ کیان کشور، عدهای را آنچنان جرأت دهد، تا خلاف مصالح عمومی فریاد سر دهند؛ به خصوص که گویی، رسانهی ملّی را ملک طلق خویش کردهاند؟!
دریغ و افسوس، عدهای که امید بسته بودند، تا حماسهی تشییع سردار، سرآغاز بازگشت اصول به دو خیمهگاه اصولی و اصلاحی شود، با اتفاقات ناگوار بعدی ـ که ذکرشان تألّمزاست ـ دوباره سر به زانوی یأس نهادند و ناباورانه، حتی پس از پیروزی مردم در جنگ دوازده روزه، با انواع صیانتورزی(!)، شاهد نادیدهگرفتن مردم شدند.