به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، سید وحید پیمان روزنامهنگار افغانستانی و فعال صلح ساکن آلمان ضمن محکومیت حمله وحشیانه رژیم صهیونیستی به ایران، گفت: فرهنگ در زمان جنگ یا بحران، مانند بذر است. دیده نمیشود، اما اگر زیر خاک نماند و نپوسد، روزی رشد میکند و تبدیل به نماد مبارزه، مقاومت و ایستادگی میشود. این را در کشورهای مختلف میتوان سراغ گرفت، مثلا پس از دفاع هشت ساله مقابل هجوم عراق بخشی از ادبیات معاصر، سینما، موسیقی و حتی هنرهای تجسمی ایران از دل همان ویرانیها سر برآوردند. چهرههایی پدید آمدند که تجربه رنج و مقاومت را به زبان هنر و روایت ترجمه کردند.
وی افزود: همین الگو را میتوان در افغانستانِ ما و در دهههای جنگ هم دید، جایی که شعر و قصه و ترانه، در پناهِ کوچههای خاکی و خانههای نیمهویران، باز هم زنده ماندند. شاعران و نویسندگان در تبعید یا در دل ویرانهها، حافظه فرهنگی یک ملت را از خاموشی نجات دادند. در کشورهای دیگری از جمله بوسنی و هرزگوین نیز پس از جنگهای داخلی دهه ۱۹۹۰، نویسندگان، فیلمسازان و هنرمندان توانستند فرهنگ را بهعنوان ابزار بازگویی مصیبت و نیرویی برای آشتی، درمان، و بازسازی معنا بازیابی کنند. در نگاه فرهنگی، تجاوز اسرائیل به ایران حتی اگدانشگاه لبنانی، شاعر افغانستانی، مترجم سوری و دیگر کنشگران فرهنگی منطقه با زبان و روایت خودشان، از درون بافت خاورمیانه صدای واحدی شوند. اگر ما راوی نباشیم نیویورک تایمز روایتش از فرهنگ در جنگ خاورمیانه را مسلط میکند.
وی در پایان گفت: فرهیختگان و نهادهای فرهنگی منطقه باید بهطور مستقیم از یونسکو، مجمع جهانی فرهنگ، اتحادیه نویسندگان عرب، فدراسیون بینالمللی کتابخانهها و دیگر سازمانها، مطالبهگری کنند و نسبت به خطر این جنگ برای میراث فرهنگی ساکت نباشند. بزرگترین خطر فرهنگی جنگ، تبدیلشدن زبان به ابزار نفرتپراکنی است. اعتراض فرهنگی، حتی در دل خشم، باید با زبانی روایت شود که کرامت انسانی را حفظ کند. این زبان باید هم منتقد باشد، هم سازنده و هم به آینده فکر کند.