به گزارش مجله خبری نگار، اگر قرار باشد روزنامه را به معنای عام آن، یعنی نوشتاری برای اطلاع رسانی درباره وقایع روی داده به عموم، در نظر بگیریم، قدمت روزنامه نگاری در ایران، به دوره ایلامیها باز میگردد. روزگاری که پادشاهان مقتدری مانند «شوتروک ناهونته»، بیش از سه هزار سال قبل، گزارشی از وقایع روزگار خود را بر سنگ حک میکردند و برای آیندگان، به یادگار میگذاشتند. اگر این قبیل اطلاعرسانیها نبود، ما امروز درباره بسیاری از وقایع، از جمله رویدادهای پس از مرگ کمبوجیه و چگونگی به قدرت رسیدن داریوش بزرگ، اطلاعاتی در اختیار نداشتیم. بنابراین، باید اذعان کرد که ایرانیان، در روزنامه نگاری به مفهوم عام، سابقهای چند هزار ساله دارند. با این حال، روزنامه نگاری به معنای خاص آن، یعنی انتشار اخبار و گزارشهای متنوع با بهرهگیری از صنعت چاپ یا به قول قدیمیها، «انطباع»، در کشور ما تاریخی ۱۸۰ ساله دارد.