به گزارش مجله خبری نگار، «لبخندش به اندازه استقامتش جادویی بود»، «نیروی زندگی این زن جوان کمتر از یک معجزه نبود»، «او نوری بود با استعداد» و… با این گزارهها که در اخبار منتشر شده شناسنامهای از شخصیت او در ذهنمان ترسیم میکنیم. زنی که خیلیهایمان نمیشناسیم و با این ویژگیها کنجکاویم که از او بیشتر بدانیم. قرار است با مستندی در ایام جشنواره کن شاید تیتر رسانهها شود. خودش احتمالاً این تیتر شدن و در نگاه رسانهها قرار گرفتن را دوست دارد. تلاش دو سال اخیرش این را میگوید. تمام اهتمامش در این دو سال جلب توجه رسانهها و افکار عمومی به غزه بوده است و حالا دوباره صدای غزه شده است. خبر حضور مستندی در جشنواره کن که خودش سوژهاش بوده را شنیده و به اندازه چند ساعت رؤیا بافته که چطور عکسهایش از غزه، توزیع غذا در میان بمباران و روایتش از اندوه و گرسنگی مردم این دیار پرآشوب در این مستند میتواند گامی او را به هدفش نزدیک کند. خبر را که شنیده از همان ابتدا دعوت حضور در فرانسه و جشنواره معتبر بینالمللیاش را مشروط به بازگشت به وطن کرده و با تأکید گفته که «نمیخواهم از غزه جدا شوم». ۲۴ ساعت بعد موشکی یک راست بر سقف خانهشان نشسته و او را به همراه ۹ عضو خانوادهاش برای همیشه به دل خاک غزه دوخته است.