آیتالله شهید مدنی الگوی عینی عالم مبارزی بود که علم را سلاحی برای خدمت و محراب را پایگاهی برای ایستادگی کرد؛ شخصیتی که پس از سالها جهاد در مسیر پیروزی انقلاب، سرانجام در ۲۰ شهریور ۱۳۶۰، در محراب نماز جمعه تبریز به فیض عظیم شهادت نائل آمد.
۲۰ شهریور، تنها یک تاریخ در تقویم مناسبتهای انقلاب اسلامی نیست؛ روزی است که نام آیتالله سیداسدالله مدنی با یکی از ماندگارترین تصاویر تاریخ معاصر ایران، یعنی محراب خونین نماز جمعه تبریز، گره خورده است. سالها از آن روز گذشته، نسلها تغییر کردهاند و بسیاری از کسانی که امروز نام شهید مدنی را میشنوند، او را نه از نزدیک دیدهاند و نه صدای او را شنیدهاند؛ با این حال، بازخوانی زندگی و شخصیت او همچنان میتواند دریچهای برای فهم بخشی از تاریخ اجتماعی و سیاسی آذربایجان و انقلاب اسلامی باشد.
شهید مدنی از آن دست شخصیتهایی نیست که بتوان زندگیاش را تنها در چند سطر از یک زندگینامه یا یک مناسبت خلاصه کرد؛ زندگی او در مقاطع مختلف با تحولات مهم سیاسی و اجتماعی کشور پیوند خورده است. عالمی که سالهای تحصیل و تهذیب را در حوزههای علمیه گذراند، در عرصه مبارزه با رژیم پهلوی حضور داشت، پس از پیروزی انقلاب در متن تحولات جامعه قرار گرفت و سرانجام در جایگاهی که آن را سنگر خدمت و هدایت مردم میدانست، به شهادت رسید.