روایت هم‌تیمی «آقا عبدالله» از محرومیت مادام‌العمر «موحد» و دو کشتی‌گیر دیگر/ دلیریان: تلافی اردوی منظریه را سرشان درآوردند!

«آقا عبدالله را با دست بانداژ شده‌ی آویزان به گردن، در دهکده المپیک دیدم که زار زار گریه می‌کند، خوب حسم را بعد از دیدن آن صحنه یادم هست، منقلب شده بودم که ۶ طلا بگیری و این وضعیتت باشد.» این را عضو تیم ملی در المپیک مونیخ گفت و روایت خود از محرومیت مادام‌العمر مرحوم موحد و دو کشتی‌گیر دیگر را بازگو کرد.

روایت هم‌تیمی «آقا عبدالله» از محرومیت مادام‌العمر «موحد» و دو کشتی‌گیر دیگر/ دلیریان: تلافی اردوی منظریه را سرشان درآوردند!

آقا عبدالله خدا بیامرز، خیلی ناراحت شده بود. می‌خواست ساکش را بردارد و از اردو برود که همه ملی‌پوشان به تأسی از او، ساک‌شان را برداشتند که اردوی تیم ملی را ترک کنند.

به گزارش سرویس ورزشی تابناک، عبدالله موحد روز پنجشنبه (۱۰ اردیبهشت) در آمریکا درگذشت. اسطوره‌ای تکرار نشدنی که می‌توانست اولین و البه تا امروز آخرین نفر در ادوار المپیک برای گوش‌شکسته‌ها باشد که دو طلای المپیک گرفت، مردی که هر چه مدال گرفت فقط به رنگ طلا بود.

اگر بد نمی‌آورد و شانه‌اش آسیب نمی‌دید و اگر اتفاقات تلخ اردوی المپیک ۱۹۷۲ اتفاق نمی‌افتاد، مردِ طلایی تاریخ کشتی ایران، علاوه بر رکورددار کسب ۶ طلای جهانی و المپیک متوالی، دو طلایی المپیک هم می‌شد.

محمد دلیریان قهرمان بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴، مربی، سرپرست و مدیر اسبق تیم‌های ملی کشتی فرنگی که یکی از چهار عضو تیم ملی فرنگی همراه با رحیم علی‌آبادی، مرحوم فیروز علیزاده و مهدی هوریا در المپیک مونیخ بود، اتفاقات آن المپیک را اینطور برای تابناک روایت می‌کند:

بعد از آسیب دیدن مقابل حریف پانامایی زار زار گریه می‌کرد

منبع: تابناک

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *