آینهای در شرق:
روایت سه نویسنده بزرگ آمریکای لاتین از هند
از ریودوژانیرو تا مکزیکوسیتی، هند برای نویسندگان آمریکای لاتین نه یک مقصد گردشگری، بلکه آزمایشگاهی برای بازشناسی هویت خویش بوده است. سسیلیا میرلس، اوکتاویو پاز و خولیو کورتاسار در قرن بیستم راهی شبهقاره شدند تا در میانه تضادهای شرق و غرب، معنای واقعی «خویشتن» را در آینه تمدنی دیگر جستوجو کنند.
سرویس بینالملل خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- الهه شمس: در سال ۱۹۵۳، زنی برزیلی در اوایل دهه پنجاه زندگیاش، به دعوت شخصی نخستوزیر جواهر لعل نهرو، در دهلی از هواپیما پیاده شد. سسیلیا میرلس (Cecília Meireles) سیاستمدار نبود؛ او شاعری بود که به عنوان تنها نماینده آمریکای لاتین برای گردهمایی بزرگ روشنفکران در دهلی نو انتخاب شده بود. هدف، پاسخ به یک پرسش فوری و جهانی بود: آیا فلسفه صلحجویانه گاندی میتواند پادزهری خلاق در برابر تنشهای هستهای جنگ سرد باشد؟
میرلس در اول ژانویه وارد شد و بلافاصله در یادداشتی نوشت که زندگی هندی برای او «چنان آشناست که گویی همیشه اینجا زندگی کردهام». این حسِ بازشناسیِ عمیق، در تمام سفر همراهش بود. سالها پس از این بازدید، او هنوز هند را مکانی توصیف میکرد که در آن «بیش از هر جای دیگری در دنیای درونی خودش» بوده است.