به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، دنیای رسانه و سیاست، غالباً چهرههای تراز اول را در قاب تصمیمات کلان و مواضع رسمی میبیند، اما برای اهالی فرهنگ، رهبر فقید انقلاب اسلامی وجههای دیگر نیز داشت: «یک ادیب پیگیر». ایشان نه از روی تشریفات، بلکه از سر تفرّج در متون کلاسیک، با زبان فارسی زیسته بودند.
بنابر روایت فارس، تقارن اول اردیبهشت، روز بزرگداشت سعدی، با روزهای سوگ ایشان، فرصتی است تا به بازخوانی تحلیلهای دقیق و کارشناسانه این رهبرِ کتابشناس درباره «استاد سخن» بپردازیم؛ تحلیلهایی که بیش از آنکه صبغه سیاسی داشته باشد، از جنس نقد ادبی و زبانشناسی است.
سعدی؛ معمار ذهن و زبان ایرانی
ایشان معتقد بودند نفوذ سعدی در لایههای زیرین زندگی ایرانیان جاری است و او را نه یک شاعرِ صرف، بلکه یک مربی بزرگ میدانستند: «سعدی شیرازی با بوستان و گلستانش نه تنها از نظر اخلاقی بر جامعه ایرانی از همان زمان تا امروز تأثیر گذاشته است، بلکه او را شاید بتوان نخستین معلم هر ایرانی در یادگیری و ن سعدی، به رسایی و شیوایی بوستان حرف نمیزدند؛ نثر آن دورهها در اختیار ماست و داریم میبینیم. بوستان یا گلستان، اینطور سلیس و روان و شیواست. امروز وقتی که انسان شعر آن زمان را میخواند، مثل این است که دو نفر دارند با زبان شیرین فارسیِ امروز با هم حرف میزنند.»
قلهنشینِ اخلاقِ هنری
در نهایت، ایشان هنرِ متعهد را در آثار سعدی جستوجو میکردند. از منظر ایشان، سعدی ثابت کرد که میتوان «نصیحت» را به «هنر محض» تبدیل کرد: «شعر اخلاقی ممکن است در عالیترین حد خوبی هم باشد. شما به تاریخ ادبیات ما نگاه کنید. سعدی از جهت شعر اخلاقی و شعر نصیحت و پند در قله است.»