۱۴۰۵/۰۵/۱۲
پریچهر، زن ۵۰ سالهای که سالها با دستفروشی خرج خانوادهاش را تأمین کرده، حالا پس از جنگ چهلروزه با سه ماه اجاره عقبافتاده، سرمایه بربادرفته و کابوس از دست دادن سرپناه لرزانِ خانواده روبهروست.
این روزها بزرگترین نگرانی پریچهر، نان نیست؛ سقف است. اگر مجبور شود خانهای را که سه ماه اجارهاش عقب افتاده تخلیه کند، دیگر با پول رهن این خانه، حتی در اسلامشهر هم نمیتواند جایی را اجاره کند. برای او، گرسنگی قابل تحملتر از بیخانمانی است.
ما در دوران جنگ به سراغ این خانواده رفتیم؛ زمانی که آثار بحران فقط در جدولهای تورم دیده نمیشود، بلکه خود را در سفرههای کوچکتر، اجارههای معوقه و اضطراب دائمی مزدبگیران نشان میدهد.