
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از مهر، شکرخدا گودرزی نویسنده و کارگردان تئاتر با اشاره به فعالیت جدیدش در اقتباس از شاهنامه عنوان کرد: من سالهاست که مشغول کار و تحقیق روی شاهنامه هستم. پس از گذشت مدتی ایدهای به نظرم رسید تا روی شخصیتهای زن و مرد شاهنامه به طور جداگانه کار کنم؛ این فعالیتی بود که پیشتر کسی اقدام به انجام آن نکرده بود و به طور مثال، یک روایت انحصاری از شخصیتی مانند تهمینه یا کاوه خلق نشده بود. من فکر کردم که هر کدام از این کاراکترها این بضاعت را دارند که حکایت و سرگذشتشان نوشته شود. تصمیم گرفتم تا هفت روایت از زنان شاهنامه و هفت روایت از مردان آن را بنویسم و نتیجهای که گرفتم نیز بد نبود. این روایتها میتواند بخش مهمی از شاهنامه را که شامل روابط افراد، مناسبات و شاکله و پیکرهبندی اثر است تا حدودی معرفی کند. نخست هفت روایت زنان را نوشتم و سپس به سراغ شخصیتهای مرد رفتم و حالا فکر میکنم که هنوز هم میتوان روی برخی از این داستانها تمرکز و از نو آنها را بازنویسی کرد.
در چشم فردوسی زنان سلحشور و خردگرا هستند
وی افزود: این هفت روایت، ه (من) و سنتز (محصول نهایی) متولد شود. من امروز و در سال ۱۴۰۵ با این متن مواجه شدم. اگر به طور مثال در سال ۱۴۲۰ وارد گفتگو با این متن بشوم، بیشک چیز دیگری متولد میشود، چراکه الزامات زمانی و مکانی متفاوت میشود. یکی از عناصر گفتگو با متن، «معاصرسازی متن» است. روایت قدیمی به تنهایی درد امروز را دوا نمیکند.
گودرزی در پایان با توصیف جایگاه شاهنامه بیان کرد: من دارم روی متنی کار میکنم که از وحدت ملی استقبال میکند. هیچ متنی در تاریخ ادبیات ما بزرگتر و بهتر از شاهنامه نیست. هیچ متنی از متون ما به اندازه شاهنامه نه سند ملی ماست، نه شناسنامه ملی ماست و نه میتواند در انسجام ملی ما تأثیرگذار باشد. شاهنامه بزرگترین کتاب فرهنگ ایرانی، خردنامه، نامورنامه و نامه باستان ماست، شاهنامه دربرگیرنده هویت ماست.
59243
