روزها می گذرد و ماه ها تبدیل به سال می شود و سالیان سال نیز می گذرند، از آن چه که بر تاریخ سرزمین کهن ما و آباء و اجدادمان گذشت و می گذرد و خواهد گذشت، تنها روایت های گوناگون و گاه تصاویری می ماند که در شکل های متفاوت هنری توسط مردمان اش ثبت و ضبط می گردد.
گویا آدمیان از آن چه که در آغازینه های حیات تا به امروز نقش و نگار نموده اند (بر غارها و کوه ها و تابلوها و عکس ها و فیلم ها و …..) چیزی نبوده جز شرح چرائی وجود هستی شناسانه خود بر پهنه زمین و پرسش های فراوان در ارتباط با درک وضعیت سرگشتگی خود از جهان پیرامون و به یک معنا، جاودانگی و درد آن و گاه این گونه به نظر می رسد که برای فهم و تحلیل بیش از گذشته چاره ای نمی ماند، جز نگاه کردن در امواج طوفانی گذر زمان چون در چشم باد.