روایت بانویی که تار و پود زندگیاش را به مهر امام مهربانیها گره زده است/ رج به رج از روستایی در سرایان تا آستان خورشید
در گوشهای از روستای «دوستآباد» سرایان، جایی که عطر خاک کویر با صمیمیت زندگی روستایی درهمآمیخته، صدای موزون و یکنواخت «دَفهزن» بر پیکر دار قالی، ریتم یک زندگی عاشقانه است.
در گوشهای از روستای «دوستآباد» سرایان، جایی که عطر خاک کویر با صمیمیت زندگی روستایی درهمآمیخته، صدای موزون و یکنواخت «دَفهزن» بر پیکر دار قالی، ریتم یک زندگی عاشقانه است.
در گوشهای از روستای «دوستآباد» سرایان، جایی که عطر خاک کویر با صمیمیت زندگی روستایی درهمآمیخته، صدای موزون و یکنواخت «دَفهزن» بر پیکر دار قالی، ریتم یک زندگی عاشقانه است. ۵۸ سال از عمر حاجیهخانم براتی میگذرد؛ بانویی که نزدیک به نیمقرن دستهایش با دار قالی خو گرفته و ۱۵ سال است که هر رج از دستبافتههایش، نجوایی خالصانه خطاب به آستان حضرت علیبنموسیالرضا(ع) است.
