سینماپرس: فیلم سینمایی «زیبا صدایم کن» عنوان یک اثر «دختر-پدری» است. اثری که جای امثال آن در گیشه سینماهای کشور خالی است.
سیدعرفان فاطمی/ فیلم سینمایی «زیبا صدایم کن» عنوان یک اثر «دختر-پدری» است. اثری که جای امثال آن در گیشه سینماهای کشور خالی است و اگر چه تولید آن برای «گروه سنی نوجوان» یک نیاز تلقی میشود و از توجیه منطقی برخوردار است؛ اما متاسفانه به سبب عدم دقت صورت گرفته توسط نهادهای متولی تولید خود، به بیراهه رفته و منتج به گنجاندن مشتی حرفها و سکانسهای بیربط سیاسی و عقدهگشایی بر علیه «حاکمیت» در گوشه و کنار خود شده است و اگر چه این همه در سطح متلکهای سیاسی باقی میماند و حتی وجاهتی مضحک و مسخره به برخی از سکانسهای «زیبا صدایم کن» میبخشد ولی گویی کارگردان تلاش دارد دین خود را به «فرقه ز. ز.آ» ادا و همراهی خود را در این مسیر به هر نحو ممکن ابراز دارد. اثری که با وجود تمام لگدپرانیهای خود فیلمی است که شخصیت «پدر» در آن همانند سایر فیلمها لگدمال نشده است. پدری دارای احساسات قوی نسبت به دختر خود که حاضر است هر کاری برای سعادتمند شدن «دختر» خود انجام دهد. «پدری» که «امین حیایی» به خوبی توانسته ایفاگر نقش او شود و با وجود باگها و خلأهای فیلمنامه «پدری دلنشین» و مخاطب پذیر و امیدوار را به نمایش میگذارد و با وجود آنکه گارد بسته خود را در مواجهه با «سبک زندگی ایرانی-اسلامی» حفظ میکند و از نمایش المانهای اسلامی اعم از نماز و دعا و توسل فاصله میگیرد و با سخره گرفتن نیت واقف و خیرین مسلمان و روابط آزاد و توجیه دزدی موقت و … همراه میشود و در نهایت دختر نوجوان و فهیم خود را دانشآموز مدرسهای زرتشتی نشان داده و داروخانه شیر و خورشید را ترسیم میسازد و …؛ اما با اغماض از این تکهپرانیها میتوان در مجموع فیلم «زیبا صدایم کن» را اثری دانست که در لزوم تولید چنین آثاری تردیدی نیست.