به گزارش مجله خبری نگار، عنوان هتل را یدک میکشند، اما نه در مرتبه هتلهای لوکس و چندین و چند ستاره و نه حتی در رده هتلهای معمولی جای دارند. از سوی دیگر با آنکه بکر و مدرن هستند، ولی خدماتی مانند بِلمَن (باربر)، بِللاندری (خشکشویی) یا حتی سادهترین و رایجترین آنها مثل پذیرایی و رومسرویس را ارائه نمیدهند. جالب اینکه موقعیت جغرافیایی این هتلها که اغلب با نام «هتلهای کپسولی» شهرت یافتهاند، محصور در شور و شلوغی سالنهای عمومی ترمینالهای فرودگاهی (میانگین شدت صدا در این سالنها به بیش از ۱۰۰ دیسیبل میرسد) است. اقامتگزینی در آنها نیز متفاوت از سایر هتلهاست؛ موقت و محدود از یک تا چند ساعت یا روز. هر یک ساعت از فراغت یافتن در میانشان به قدر و قیمت ۷۰ هزار تومان برای مشتریان آب میخورد؛ مشتریانی که بسیاریشان مسافران زودتر از ساعت پرواز به فرودگاه رسیده یا معطل تأخیر در زمان پرواز هواپیما هستند. معدودیشان نیز از میان افراد استقبال و بدرقهکنندهاند که ترجیح میدهند به جای نشستن بر نیمکتهای سخت سالنهای فرودگاهی، در خلوت کوچک هتلهای کپسولی ساعت بگذرانند. خسته و خوابآلود بودن هم وجهاشتراکشان است که سبب میشود کنج دنج هتلهای انفرادی را برای ساعتی چرت قیلوله و نفس چاق کردن غنیمت شمارند. نخستین اتاقکهای هتل کپسولی از حدود یک سال پیش ابتدا در ترمینالهای یک، ۲ و ۴ فرودگاه مهرآباد (۲۳ هتل) و بعد فرودگاههای امامخمینی تهران و شیراز فعال شدند.