به گزارش حوزه سیاسی ، سیدحسین موسویان در بخشی از کتاب «روایت بحران هستهای ایران؛ ناگفتههای یک
دیپلمات» مینویسد: طی دو سال مذاکرات هستهای، متوجه شدم «ساورز»{جان ساورز
مدیر کل سیاسی وقت وزارت خارجی انگلیس} فردی مرموز است.
وقتی در سال 1382 برای نخستین بار با مدیرکلهای سه کشور
اروپایی ملاقات کردیم، او نخستین کسی بود که پیشنهاد «توقف فعالیتهای غنیُسازی»
را مطرح کرد و فشار آورد این کار انجام شود.
گاهی در ملاقات وزرا{ی انگلیس، فرانسه و آلمان} با آقای
روحانی{مسئول وقت مذاکرات هستهای} در دو مورد شاهد بودم که جک استراو وزیر {وقت}
خارجه بریتانیا میخواست انعطاف نشان دهد، اما «جان ساورز» چیزی در گوش او زمزمه
کرد و استراو بلافاصله موضع خود را تغییر داد. در دو سال بعد هم دو- سه بار شاهد
چنین صحنهای بودم. وقتی استراو موضع معتدلی میگرفت و انعطاف نشان میدهد زمزمه
کردن ساورز در گوش او کافی بود تا موضع سختتری اتخاذ کند.