«رهبر» بودن، یک جایگاه سیاسی است، اما «پدر» بودن، یک شیوه زیستن است. بسیاری از شخصیتهای سیاسی میتوانند مدیریت کنند اما کمتر پیش میآید که نخستین تصویر از آنها نه اقتدار بلکه مهربانی باشد.
به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه آگاه نوشت:در روایتهایی که طی سالهای گذشته از دیدارهای رهبر شهید انقلاب با مردم، خانوادههای شهدا، کودکان، جوانان و حتی کارکنان دفتر منتشر شده، یک ویژگی بیش از هر چیز دیگری تکرار میشود؛ رفتاری که بسیاری از راویان، آن را «پدرانه» توصیف میکنند. نه از آن جهت که ایشان رهبر یک نظام سیاسی بودند و در ادبیات رسمی «پدر امت» خوانده میشدند، بلکه به این دلیل که در برخورد با انسانها، همان دغدغه، همان دلسوزی، همان توجه به جزئیات و همان احساس مسئولیتی دیده میشد که از یک پدر انتظار میرود.
شاید به همین دلیل است که بسیاری از خاطراتی که از ایشان نقل میشود، نه درباره تصمیمهای بزرگ سیاسی، بلکه درباره لحظههای کوچک انسانی است؛ لحظههایی که نشان میدهد پدرانگی، یک عنوان نیست، یک منش است. منشی که در آن، قدرت بدون محبت معنا ندارد و مسئولیت، تنها با احساس دلسوزی کامل میشود. اگر قرار باشد از میان دهها روایت، یک ویژگی مشترک برای شخصیت رهبر انقلاب انتخاب شود، شاید هیچ تعبیری رساتر از همین نباشد؛ پدری که خود را نسبت به همه اعضای خانواده بزرگ انقلاب مسئول میدانست. مسئول نه فقط در روزهای سخت و حوادث بزرگ، بلکه در غمهای کوچک، شادیهای شخصی، آغاز یک زندگی مشترک، اشک یک کودک، دلنگرانی یک مادر و امید یک جوان و شاید راز ماندگاری این خاطرات نیز همین باشد؛ اینکه مردم، بیش از آنکه جایگاهها را به خاطر بسپارند، رفتارهای پدرانه را فراموش نمیکنند.