به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، خانواده نخستین بستر شکلگیری شخصیت انسان و بنیاد حیات اجتماعی است. هیچ نهاد دیگری همانند خانواده نمیتواند امنیت روانی، رشد عاطفی و جهتگیری اخلاقی انسان را تضمین کند. جامعهی سالم از خانوادههایی سالم و پویا ساخته میشود؛ خانوادهای که در آن اعتماد، احترام متقابل و پیوندهای عاطفی محکم برقرار باشد، زمینهساز پرورش انسانهای متعادل و مسئول است. از این رو، تقویت روابط خانوادگی صرفاً یک امر عاطفی یا اخلاقی نیست، بلکه ضرورتی روانی و اجتماعی برای استواری جامعه به شمار میرود.
بنابر روایت تسنیم، خانواده اولین جایی است که انسان در آن یاد میگیرد دوست داشتن یعنی چه، امنیت یعنی چه و چطور باید با دیگران رفتار کند. اگر فضای خانه آرام و صمیمی باشد، اعضای خانواده در بیرون از خانه هم آدمهایی آرامتر، مهربانتر و مسئولتر خواهند بود. به همین دلیل گفته میشود جامعهی سالم از دل خانواده سالم ساخته میشود؛ یعنی همهچیز از یک خانه آرام، محترمانه و پر از محبت شروع میشود.
یکی گاه دینی هم این نوع محبت کردن، نشانه تربیت با رحمت الهی است.
اگر بخواهیم خانوادهای آرام داشته باشیم، باید محبت را آشکارا نشان دهیم. همسران باید عشق و احترامشان را به زبان بیاورند، پدر و مادر باید با فرزندان مهربان سخن بگویند و آنها را در آغوش بگیرند و فرزندان هم باید قدردانی و علاقهشان را ابراز کنند. خانهای که در آن محبت جریان دارد و دیده شود، جای رشد و آرامش است.
میتوان گفت پایه یک خانواده خوب، همان محبت ساده و صمیمانهای است که از دل برمیخیزد. جملهای مثل «فِداها أبوها» فقط یک عبارت عاطفی نیست بلکه نشان میدهد که چطور یک پدر، با یک جمله، میتواند ریشه محبت و امنیت را در دل یک فرزند محکم کند. همین روحیهی مهربانی اگر در خانوادهها جاری شود، به جامعهای آرامتر و انسانهایی مهربانتر ختم خواهد شد.